ما گفتیم، مشکلات مالی هست، کسی گوش نداد

بیایید صریح باشیم؛ در ورزش حرفه‌ای، «پول» همه‌چیز نیست، اما بدون پول هیچ‌چیز سر جای خود نیست.

وقتی تیم فوتسال پردیس شهید شیری در ۸ هفته ۲۹ گل دریافت می‌کند و با ۸ شکست روزهای تلخی را می‌گذارند، ساده‌لوحانه است اگر تمام مشکلات را به پای کادر فنی و بازیکنان جوان بنویسیم. تیمی که بدون ثبات مالی، با محدودیت منابع و در دقایق پایانی بسته می‌شود، طبیعی است که در فشار سنگین لیگ برتر کمر خم کند. بله؛ تعطیلات فیفادی و ۲۰ روز تمرین منسجم فرصتی طلایی است، اما به شرطی که آن پولِ وعده‌داده‌شده و نیامده، بالاخره به زمین برسد. بازیکن و مربی با «وعده و وعید» مدیران، امتیاز نمی‌گیرند؛ برنامه، ثبات و منابع واقعی است که روی اسکوربورد اثر می‌گذارد.

وضعیت در فوتبال و والیبال از این هم بحرانی‌تر است. مگر مالک باشگاه شمس‌آذر با صراحت فریاد نزاد که بودجه کل این مجموعه به اندازه قرارداد یک ستاره لیگ برتر هم نیست؟ مگر نگفت که کارخانه در تامین مواد اولیه مانده و بیش از ۷۰ میلیارد تومان از مطالبات باشگاه روی زمین مانده است؟ وقتی مدیرعامل و مالک بخش خصوصی تمام موجودیت خود را وسط می‌آورند تا نشاط اجتماعی را به مردم قزوین هدیه کنند، اما مسئولان استان در حمایت همه‌جانبه تعلل می‌کنند، چه انتظاری داریم؟ از دست رفتن سهمیه لیگ برتر شمس‌آذر یعنی از بین رفتن زحمات هشت‌ساله و محروم شدن قزوین از این شور اجتماعی تا ۳۰ سال آینده. در والیبال نیز رئیس هیئت صراحتاً آب پاکی را روی دست همه ریخت: «اگر حمایت نباشد، کنار می‌کشیم.»

مشکل کجاست؟ مشکل دقیقا در همین نقطه است که نگاه مدیران استان به ورزش، «بسته و مقطعی» است؛ نه ساختاری.

استاندار محترم قزوین در نشست اخیر به درستی بر نقش ورزش در ایجاد نشاط اجتماعی و رونق کسب‌وکارها تأکید کرد و یادآور شد که محدودیت منابع وجود دارد. اما پرسش اصلی ما از مسئولان ارشد استان، صنایع بزرگ و شهرک‌های صنعتی قزوین این است: *سهم واقعی قطب صنعتی کشور از حمایت تیم‌های ورزشی استان چقدر است؟

آیا مسئولیت اجتماعی (CSR) صنایع قزوین قرار است همچنان در بروشورها و جلسات فرمایشی تعریف شود یا روزی می‌رسد که صنایع بزرگ استان دست ورزشکاران بومی را بگیرند؟ تا زمانی که سازوکار مشخصی برای تأمین منابع مالی پایدار (مانند صندوق‌های حمایتی یا تخصیص شفاف ارزش‌افزوده و ظرفیت صنایع) ایجاد نشود، هر سال همین آش است و همین کاسه. تیم‌ها می‌آیند، با سیلی صورت خود را سرخ نگه می‌دارند، آبرو می‌خرند و در نهایت زیر بار بدهی و بی‌توجهی منحل می‌شوند.

ما وظیفه رسانه‌ای خود را انجام دادیم و باز هم می‌گوییم؛ فردا خیلی دیر است. اگر امروز فکری به حال پردیس شهید شیری، شمس‌آذر و والیبال قزوین نشود، فردا روزی است که حسرت از دست رفتن این جایگاه‌ها را خواهیم خورد. حرف زدن از حمایت بس است؛ وقت آن رسیده که این حمایت‌ها واقعاً به زمین مسابقه، به حساب باشگاه‌ها و به داد ورزش قزوین برسد.

گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله من... اما این بار تاریخ ورزش قزوین درباره کسانی که شنیدند و کاری نکردند، قضاوت خواهد کرد.