قهرمانی که با تغییر قواعد، هنوز روی سکوست

علیپور در ناگویا برای سومین بار در بازی‌های آسیایی حاضر شد و برای سومین بار هم دست خالی برنگشت؛ سه حضور و سه مدال.

اما اهمیت مدال این دوره، فراتر از رنگ آن است.

ناگویا برای سنگنوردی سرعت، فقط یک آوردگاه بزرگ آسیایی نبود؛ صحنه آزمون یک تغییر بزرگ در شیوه برگزاری مسابقات بود. سیستمی که چهار لاین را وارد رقابت کرد، فرصت حضور در مرحله اصلی را از ۱۶ به ۳۲ نفر افزایش داد و رقابت‌های چهار نفره را جایگزین ساختار آشنای حذفی کرد.

تغییری که روی کاغذ می‌تواند آینده این رشته را جذاب‌تر و فراگیرتر کند؛ اما در میدان مسابقه، برای ورزشکاری که سال‌ها با سیستم دیگری رقابت کرده، بدون تردید یک چالش جدی است.

رضا علیپور هم از این قاعده مستثنی نبود.

قهرمانی که بخش بزرگی از افتخاراتش را در رقابت‌های دو لاین و سیستم حذفی به دست آورده، در ناگویا باید خودش را با شرایطی وفق می‌داد که تجربه چندانی از آن نداشت. حتی فرصت تجربه این سیستم برای بسیاری از ورزشکاران، به دلیل محدودیت حضور در رقابت‌های بین‌المللی، بسیار کم بوده است.

اینجاست که مدال نقره ناگویا معنای دیگری پیدا می‌کند.

علیپور فقط با رقبایش مسابقه نداد؛ با تغییر قواعد مسابقه هم رقابت کرد.

از سوی دیگر، نمی‌توان از نقاط مثبت این تغییر چشم پوشید. افزایش تعداد ورزشکاران مرحله اصلی از ۱۶ به ۳۲ نفر، می‌تواند فرصت حضور کشورهای بیشتری را فراهم کند و به توسعه سنگنوردی سرعت در کشورهایی که هنوز در مسیر حرفه‌ای شدن این رشته هستند، کمک کند.

رقابت چهار نفره هم می‌تواند این رشته را برای تماشاگر جذاب‌تر کند؛ چهار ورزشکار در یک قاب، چهار داستان، چهار مسیر و در نهایت یک رقابت که تا آخرین لحظه می‌تواند نتیجه را تغییر دهد.

البته مسیر این تغییر بدون ایراد نیست. نبود زیرساخت چهار لاین در برخی کشورها، کمبود تجربه ورزشکاران، فشار روانی رقابت همزمان و حتی حذف برخی مراحل آشنای آماده‌سازی، چالش‌هایی هستند که باید برای آنها راه‌حل پیدا کرد.

اما شاید یکی از نکات جالب این ماجرا برای ما قزوینی‌ها، یک واقعیت دیگر باشد.

سالن سنگنوردی قزوین چهار لاین دارد.

یعنی زیرساختی که شاید در زمان ایجادش برای بسیاری فقط یک امکان ورزشی به نظر می‌رسید، امروز نشان می‌دهد آینده‌نگری در ورزش، گاهی سال‌ها بعد خودش را نشان می‌دهد.

و در نهایت، رضا علیپور؛ هشت سال بعد از نخستین حضورش در بازی‌های آسیایی، هنوز روی سکو ایستاده است.

سومین حضور؛ سومین مدال.

شاید مدال نقره ناگویا طلایی نباشد که او و ما انتظارش را داشتیم، اما برای من به‌عنوان پیشکسوت ورزش، ارزش این مدال در جای دیگری است:

قهرمان واقعی کسی نیست که همیشه در شرایط آشنا برنده شود؛ قهرمان کسی است که وقتی قواعد بازی تغییر می‌کند، باز هم راهی برای ماندن در جمع بهترین‌ها پیدا کند و رضا علیپور هنوز در این جمع است.