چهار نشان نقره، دست آورد قهرمانان قزوینی از آوردگاه ناگویا

سهم استان قزوین در پایان این آوردگاه، چهار نشان نقره بود؛ چهار مدال که هرکدام پشتوانه‌ای از تلاش و ایستادگی دارند.

علی‌اصغر آسیابری، کاپیتان تیم ملی کاراته، نقره گرفت و بار دیگر نام قزوین را در کاراته آسیا پررنگ کرد.

در کبدی بانوان، زهرا خدابنده‌لو و زکیه ململی با پیراهن تیم ملی ایران تا فینال پیش رفتند و عنوان نایب‌قهرمانی آسیا را به دست آوردند.

رضا علیپور، کاپیتان تیم ملی سنگنوردی، هم در ماده سرعت روی سکوی نایب‌قهرمانی ایستاد؛ مدالی که حاصل سال‌ها جنگیدن با صدم‌های ثانیه بود.

و قزوین، در جوجیتسو نیز با پوریا طاهرخانی تا آستانه مدال رفت؛ اما این بار مدال از دسترس او دور ماند.

میرمصطفی جوادی در وزنه‌برداری و یلدا حسن‌شوکتی در ترامپلین نیز با وجود تلاش‌هایشان، به دلایل مختلف از رسیدن به مدال بازماندند؛ جوادی در رقابت برای سکو ناکام ماند و حسن‌شوکتی نیز با مصدومیت، ادامه مسیر را از دست داد.

اما داستان قزوین در ناگویا فقط به مدال‌ها ختم نمی‌شود.

ژیمناستیک هنری ایران با هدایت استاد رضا خیرخواه بار دیگر در این آوردگاه درخشید؛ حضوری که نشان می‌دهد قزوین تنها صاحب ورزشکار نیست، بلکه در تربیت و هدایت قهرمانان و تیم‌های ملی نیز سهمی جدی دارد.

اسماعیل عبادی به عنوان سرمربی تیم ملی تیراندازی با کمان و محمد زائر حسینی به عنوان سرمربی تیم ملی تیراندازی تفنگ، نخستین حضور خود را در چنین سطحی تجربه کردند.

آبان نصیری، بانوی داور بین‌المللی فوتبال استان، نیز در ناگویا حضور داشت و تجربه و جایگاه قضاوت بین‌المللی خود را یک گام دیگر ارتقا داد.

جمال شایگان نیز در کادر اجرایی مرکز نظارت بر تیم‌های ملی، بخشی دیگر از حضور قزوین در این رویداد بزرگ را رقم زد.

و حالا این قصه هنوز تمام نشده است.

در بازی‌های پاراآسیایی ناگویا ۲۰۲۶ نیز نام قزوین در میان نمایندگان ایران دیده خواهد شد؛

احمد ملاحسینی به عنوان مربی تیم ملی پاراوزنه‌برداری، مهسیما بابایی به عنوان سرمربی تیم ملی پاراوزنه‌برداری بانوان و مجید نظامی به عنوان داور بین‌المللی پاراتیراندازی، نمایندگان استان در این آوردگاه خواهند بود.

این یعنی قزوین فقط در جدول مدال‌ها حضور ندارد؛ در میدان، روی نیمکت، در جایگاه داوری و در ساختار اجرایی ورزش ملی هم نماینده دارد.

چهار نقره، چندین حضور ملی و بین‌المللی و البته چند حسرت کوچک برای مدال‌هایی که می‌توانستند بیشتر باشند.

اما برای ما در «سوت ورزش»، مهم‌تر از عدد مدال‌ها یک حقیقت است: قزوین در ناگویا دیده شد.

و این، برای استانی که سال‌هاست قهرمانانش بی‌سروصدا می‌جنگند، اتفاق کوچکی نیست.

حالا وظیفه ما رسانه‌هاست که این نام‌ها را فراموش نکنیم؛

نه فقط وقتی مدال می‌آورند، بلکه از روزی که تمرین را شروع می‌کنند تا روزی که پرچم ایران را روی سکو بالا می‌برند.

قهرمانان قزوین، فقط صاحب مدال نیستند؛ بخشی از هویت ورزشی این شهرند.